• Blockquote

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Duis non justo nec auge

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Vicaris Vacanti Vestibulum

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Vicaris Vacanti Vestibulum

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Vicaris Vacanti Vestibulum

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

UN RECORDATORIO LATENTE

12 de octubre de 2008

Cada día, cada hora, cada minuto, cada segundo en este lugar, es un recordatorio latente de mi objetivo, de mi razón de ser, y es que para esto nací, para esto g estoy educando, para ser lo que quiero ser, para decir al mundo lo que soy, lo que siento; por medio de mis palabras, mis escritos, mi voz, mi cuerpo, cada día en esta escuela es un recordatorio de que mi preparación no es solo para un año después de mi salida si no para toda la vida, para emprender el vuelo y salir del capullo en donde estoy protegida.
Cada clase, cada profesor, cada tarea, cada blog me recuerda que un día estaré sola sin nadie a quien acudir para una aclaración, así que por el momento tengo que aprovechar cada segundo de la clase, exprimir al maestro, aprovecharlo por que dentro de muy poco me encontraré sola en mundo lleno de fieras voraces que se aprovechan de los lindos corderitos.
Así que no te aburras de la clase de cuatro horas o del bla, bla, bla, (según tu) del profesor, que cuado estés a un paso de dar ese gran paso (no solo la graduación) sentirás lo que yo ahora siento, querrás recorrer esos años y volver a comenzar o le dirás a tu coordinador que habrá un nuevo año, pero no pasará tendrás que aceptar tu cruda y cruel realidad: ya creciste.

¿Ahora que me pongo?

9 de octubre de 2008
Faldas, shorts, pantalones, consecuencias del pecado (…) pensarán que estoy loca, pero es la verdad. En el principio cuando Adán y Eva vivían en su hermoso Jardín, no se preocupaban por qué ropa iban a usar durante la semana. Gracias a su pequeña caída se dieron cuenta de su desnudez y decidieron cubrirse.
Mi preocupación es, cuándo debo usar un tipo de ropa y cuándo debo quitármela. Porque pareciera que los sábados mi bello pantalón se transforma durante la noche del viernes en un horrible y feo pecado. ¿Pecado? Eso me han hecho ver quienes me lo prohíben. ¿Por qué preocuparnos tanto por la ropa que vamos a usar si lo importante aquí, según nuestro slogan, es el servicio y la pasión? ¿Por qué prohibir cierta ropa si lo que importa es cuánto has aprendido? ¿Por qué?
Llevo cuatro años tratando de hallar un respuesta convincente, pero hasta la fecha no hay un fundamento que sea fuerte para decidirme a dejar a un lado a mi “amado y bello” pantalón y vestirme mi (también) amada falda. No estoy en contra de las faldas, estoy a favor de las que comprueban que con un pantalón pueden verse formales y mucho más profesionales que con una falda de mezclilla y chanclas.

un gran abrazo

2 de octubre de 2008

En esos momentos donde las palabras salen sobrando, lo único que viene a aliviar tu alma es eso que no se ve, pero que se siente cerca, muy cerca del alma y de tu corazón,  que viene de lo  más sincero y que promete no aliviar tu dolor, pero si hacerlo menos...

Algo lindo que compartir

23 de septiembre de 2008
Y es que ya casi es hora de despertar, hasta hace un tiempo, mi actitud hacia la vida era: "tengo miedo de graduar", pero de un día para acá me he dado cuenta de que, para esto nací, para esto me hizo Dios, para disfrutar de hacer lo que me gusta, para hacer y deshacer ideas, para robarlas, para experimentarlas, para repararlas, para enfrentarte ante gente más preparada, inexperta, pedante, de todo tipo. Quizá mi miedo sea dejar este lugar que tantas cosas me ha enseñado, que tantas lágrimas me ha hecho derramar, que tantas carcajadas ha sido víctima, de este lugar que me descubrió, de esas personas que me aman, qe amo, de mis amores posibles, imaginarios, imposibles, de mis jefes, de mis profesores, de mis amigos, de todos.
Un día desperté y recordé esa promesa que me hizo cambiar de opinión: no nos vamos a separar, vamos a seguir en contacto, nos veremos seguido.
Todo esto me asusta, pero es una gran oportunidad para demostrarme cuánto se, cuánto puedo hacer y cuánto puedo llegar a amar. 
Hoy desperté con las ganas de vivir esa vida que tanto he soñado, estoy a un paso de cumplir ese sueño, de ver felices a mis padres, estoy a un paso de una felicidad plena y una desilusión a medias, estoy a un simple paso. AHora estoy lista, se que ustedes serán parte de mi vida por siempre.

Un sólo día.

16 de septiembre de 2008
  • Dicen que hay que vivir cada día como si fuera el último en esta tierra, que ironía, ser felices antes de morir, no se te hace raro eso?, para mí lo es, pero no se que tanta atención le presto, lo que si se es que hay que aprovechar cada una de esas oportunidades que la Vida, bueno Dios te presenta, un atardecer, la lluvia, tus amigos, tus libros, tus sueños, tu familia.
  • Uno nunca sabe cuando será la última risa, el último llanto, la última sonrisa, el último 15 de septiembre, la última navidad... Haz lo que quieras, disfruta de la vida pero recuerda que hay límites, ¿qué? ¿límites? no importa tu sabrás cuando ignorarlos...

reEsignación.

14 de septiembre de 2008
No, no es necesario que lo entienda
porque nunca le ha servido la razón al corazón, 
el corazón no piensa.
No mi vida para qué te esfuerzas, 
no me tienes que explicar, siempre amaré tu libertad
por mucho que eso duela.
Y sí, entiendo que quieres hablar
que a veces necesitas saber de mí
pero no sé si quiera saber de ti, 
vivir así, seguir así
pensando en ti...

años y más años

8 de septiembre de 2008
dicen que a veces los años pasan y no t das cuenta, para mí han pasado rápidamente, no me he dado cuenta que ya comienzo a tener más amistades, cambios en mi forma de ser, en mi forma de pensar en mi forma de actuar, comienza a interesarme cosas que antes no, eso da cuenta de que los años no pasan en vano.
Hoy fue un día diferente ante los demás, hoy fue un día donde decidí ser feliz, hoy descubrí la fórmula que tanto tiempo había buscado desesperadamente, no se cómo definirla, but la tengo, es incolora, inodora, no tiene sabor, solo se que hoy decidí cambiar, tirar esos meses a la basura, esos meses que duraron una eternidad, hoy decidí ver el mundo desde otra perspectiva, sólo quiero vivir lo mucho o lo poco que me queda vivir, y quiero que me recuerden como la niña loca feliz, divertida, que veía lo bueno ante todo, no como la niña de corazón oprimido por un dolor que no pudo superar y que no supo cómo hacerle para olvidar.
Y aunque la herida aún no sana, las ganas de vivir feliz son más grandes.