• Blockquote

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Duis non justo nec auge

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Vicaris Vacanti Vestibulum

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Vicaris Vacanti Vestibulum

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

  • Vicaris Vacanti Vestibulum

    Mauris eu wisi. Ut ante ui, aliquet neccon non, accumsan sit amet, lectus. Mauris et mauris duis sed assa id mauris.

ALGO INESPERADO

27 de junio de 2008

Todo comenzó una noche con un sutil dolor de cabeza y no le hizo caso pensó que pasaría, pero cuál sería su sorpresa, horas más tarde, en un abrir y cerrar de ojos, ella se encontraba en una habitación del hospital amordazada por esas agujas llenas de medicamentos, con la agonía de que quizá ese sería su fin, después de tres largas horas la vida regresó a ella, se notaba le costaba mucho volver a luchar para no decaer, pero quedó claro que esa era la oportunidad perfecta para desaparecer de este mundo que solo le ha dejado lágrimas y penas de las que aún quedan secuelas, quedó claro que la vida viene y se va en un segundo, quedó claro que ella aún desea vivir...

SHINE A MUERTO

18 de junio de 2008
Así es murió el 15 de Junio de este año, antes de partir a una comida con mi papá para festejarlo, yo tenía que ir al baño antes de salir, pero no me percaté de que había una cubeta cerca llena de agua y en un abir y cerrar de ojos, mi cel que iba cerca de mis piernas salió huyendo y en un salto desesperado y suicida cayó a la cubeta, de inmediato lo traté de rescatar, lo saqué, le di los primero auxilios y al parecer estaba bien, prendía y toda la cosa pero después de unos minutos su rostro se apagó y no encendió, lo he llevado a varios especialistas pero todos me dicen lo mismo, que me resigne, o que compre otro, ¿se imaginan? ay pobre de mí, tan acostumbrada que estaba a él.
Así que por el momento estoy sin cel, logré rescatar el chip, pero lo demás valió,  y pues no creo que me compre otro por lo pronto, mi papá me lo dejó muy claro cuando se eneteró del suceso y no fue muy dulce que digamos, jeje, en fin. fue un accidente, a cualquiera le puede pasar, así que el próximo será uno de esos baratitos a las posibilidades de mi sueldo jiji, espero convencer a alguién pa qe no sea tan chafis... para cualquier cosa escriban a mi correo o a mi blog y si es muy muy urgente hablen a mi casa, el número se los mando a su correo, por cuestiones de seguridad, ya saben, ahh y por si quieran cooperar para una noble causa y aportar un granito de billetes para mi nuevo baby también les mandaré mi número de cuenta jeje.

MI REGRESO

Por fin aparezco después de suficiente tiempo ausente, pobre de mi compu ahi abandonada por tener internet, jeje, pero ahora ya.
Así que para todas mis fans (ejem solo 2) ya pueden escribirme y de todo, prometo postear más seguido de todo lo que pasa a mi alrededor, por lo pronto no hay nada interesante en mi vida, estoy trabajando con mis papás en la tienda y de vez en cuando mi papá me lleva cerca de la playa para que practique en un carro standar, he mejorado bastante, en fin, pero según el me falta jaja, la verdad prefiero mi azulito medio viejito pero es automático, pero voy a poder van a ver que si, jeje.
Y pues en mi casa... después les cuento en un correo.
lo que me molesta es que está haciendo un calor de la fregada que me pone de muy mal humor, asi que tengo que estar frente a un ventilador por que si no me derrito....

Algo

18 de mayo de 2008
hay algo que me hace reír, soñar, gritar desesperadamente, hay algo dentro de mi y no entiendo que es, y mucho menos el por qué.
Hay algo que me hace soñar, hay algo que me dice que no estoy bien y no lo puedo decifrar, solo necesito un segundo, un minuto, una vida....
y si me muero... no se que hacer.

MI BUBULUBU

13 de mayo de 2008

 

Hay pero que rico estuvo el bulubu, aunque a decir verdad no me gusta tanto, y eso que los chocoloates, mmm, son la gloria para mí,  es que es  esa consistencia al probarlo, chocolate con eso rosa, cómo se llama, no lo sé, solo se que es extraño en tu boca, es como estar sola en tu habitación, acostadita en tu cama o mirándote al espejo meditando lo que la vida te ha dado y falta por dar, y te preguntas, si has aprovechado todo eso que has vivido, si lo has hecho bien, qué es lo que has hecho mal, y cómo vas a enfrentar lo que viene. Es algo extraño, pero a veces es bueno estar sola y pensar en todo eso, revivir cosas, llorar en algunas ocasiones, gritar, reír, yo que se tantas cosas, lo mejor de todo es que cuando estas así, nadie te puede refutar ni reclamar nada, ¿quién? si estás sola.

REBECA.

10 de mayo de 2008

un dulce nombre al escucharlo, mi madre, la que siempre está conmigo, la que acepta mis errores, la que me abraza después de haber fracasado, la que me da un beso después de castigarme, la que es más que una madre, gracias por ser mi compañera, mi amiga, mi cómplice, mi consejera, mi peor enemiga por que no te podría odiar, no se por qué me amas tanto si estoy tan lejos... gracias a enseñarme a vivir,  a ver la vida con otros ojos, por enseñarme a perdonar, por cuidarme, por ayudarme a enfrentar lo que me daba miedo, gracias por ser tu simplemente. te amo y eres el gran ejemplo de mi vida. Gracias por inculcarme lo bueno y dejarme ser libre.
tE amo mamá.
te kiero como dos kilos.

UNA HIstoria sin final. (versión corregida)

Hace tiempo que no te veo, que te robaron de mi vida, dejando un vacío en mi corazón, en mi ser, en mi alma, desapareciste dejando una anciana sin su compañero, un niño sin su abuelo, un escritorio sin su escritor, un periódico sin leer, un hijo sin su padre y eso es lo más difícil de superar.

Fue una tarde donde el sol se pone de manera normal, donde los niños jugaban en el parque sin importarles lo que sucedía a su alrededor, donde el calor hacía de las suyas .

El reloj marcó las 6:00 de la tarde indicando que era hora de terminar la dura jornada de trabajo que para él comenzaba desde las cinco  de la mañana,   que manía de levantarse tan temprano, nada más para despertar a Juana que con sus ruidos, como todos los días, pidió ayuda para cerrar esa puerta pesada y que no podía cargar debido a su edad y frágil brazo que nunca hizo caso de atender, ahh como era terco.

Cerró su negocio y decidió adelantarse (es que siempre Irma lo acompañaba a su casa), no quiso esperar a nadie más , ahh, si tan solo hubiera esperado cinco minutos, en fin, no lo hizo, tomó la canasta que le Liodo al medio día para que se echara un taco, pasó por una zapatería y observó al dueño , su hijo, y con un gesto le dijo adiós.

Pasó por la plaza y saludó a la señora que vende pan, observó esa fuente que ya no encendían desde mucho tiempo atrás, nunca se imaginó que esa caminata sería la última, que a la vuelta de la esquina en la entrada de su propia casa, estarían esperando por el, en una camioneta con vidrios polarizados, lo forzaron a subir, sin ningún tono de amor y compasión, sin ningún tipo de cuidado a un anciano de 77 años.

Esa noche no alcanzó a entrar a su casa, no hubo quien dijera, -ya llegué Juana, cómo sigues, no hubo quien tomara esa taza de café que por tantos años lo esperó, no hubo quien saliera al patio a conversar con sus más íntimas amigas, que cuidaba con tanta delicadeza, no hubo quien se acostara en esa hamaca verde a ver el noticiero chafa del canal ocho, esa noche lo único que hubo, fue un silencio, un silencio que ha durado más de seis meses y que no me deja terminar esta historia, esa noche lo único que hubo fue un silencio… un silencio de muerte.